This is what democracy looks like! Prospettive per il nascente movimento europeo [ita-eng-esp-gre]

E-mail Print PDF

“Ci si parla dell'avvenire dell'Europa, e della necessità di accordare le banche, le assicurazioni, i mercati interni, le imprese, le polizie: consenso, consenso e ancora consenso. Ma nel divenire delle genti, l'Europa non ci prepara forse dei nuovi divenire come dei nuovi '68?” G. Deleuze

La vittoria di blockupy Frankfurt

La fase della crisi che stiamo vivendo è caratterizzata, in Europa, da una ridefinizione complessiva delle forme del comando capitalistico. Ormai molti, non solo nei movimenti, si sono resi conto che ciò a cui stiamo assistendo è un definitivo divorzio tra capitalismo e democrazia, un'incapacità per il capitale di governare questa fase senza andare a colpire i diritti sociali e politici fondamentali.

Lo hanno evidenziato i movimenti degli ultimi anni, dalle acampadas spagnole alle  #occupy, dalla primavera araba fino al tragico esito della crisi in Grecia ai cui cittadini è stata prima negata la possibilità di un referendum sulle misure di austerity, per poi passare alla minaccia vera e propria agita nella dialettica pre-elettorale da parte della Merkel e di altri governanti europei.

Si tratta, d'altra parte, di fare un passaggio ulteriore, di assumere che le catene del comando capitalistico non solo si spogliano di ogni parvenza di capacità rappresentativa della società, ma si centralizzano, si ricompongono nella Troika piuttosto che nelle lettere della BCE e in questo modo assumono una consistenza palpabile. Se il comando si centralizza, dobbiamo porci il problema di come riusciamo a costruire un'opposizione generale su un terreno immediatamente europeo. Nessun fraintendimento: resta imprescindibile il radicamento e il conflitto territoriale, metropolitano, le risposte dal basso alla crisi, come d'altra parte resta centrale l'opposizione ai principali passaggi legislativi che si articolano sul piano nazionale, a partire dalla scellerata riforma Fornero. Ma solo una ricomposizione dell'opposizione sociale a livello europeo può collocarci all'altezza dell'attacco capitalistico in atto.

Ci sembra dunque evidente come un primo dato di vittoria dell'appuntamento di Blockupy Frankfurt sia stato proprio la capacità dimostrata di individuare il nemico, la controparte, nella BCE: l'unica tra le istituzioni europee che sta effettivamente esercitando un potere esecutivo, quello che a partire dalle lettere estive di Draghi e Trichet ha provocato il disastro del presente.

 

La difesa della BCE, a colpi di polizei...

Non è un caso se a Francoforte abbiamo assistito ad una delle più vaste operazioni di polizia preventiva della storia europea, gestita senza provvedimenti eclatanti come la sospensione di Schengen o la costruzione di zone rosse che avevamo visto all'opera durante la fase delle contestazioni ai G8. A Francoforte, infatti, non ci si è dati appuntamento per contestare un evento, un passaggio eccezionale della ridefinizione della governance. Se siamo andati a Francoforte, è stato per iniziare a confrontarci con il luogo deputato ad ospitare il governo materiale dell'Unione Europea e, visto che si tratta di un governo davvero “tecnico”, gestito cioè dalla tecnocrazia dei mercati finanziari, a tentare di impedirne i lavori. Poco si sta parlando di tutto ciò, ma effettivamente questo obiettivo è stato portato a casa: fin dal primo giorno di blockupy tutti gli uffici dell'Eurotower sono rimasti chiusi, e i lavori sono stati spostati in una località di emergenza.

Nella difficoltà in cui la Merkel già si trova, Blockupy Frankfurt l'ha ulteriormente messa in crisi e la reazione spropositata della polizia è stata ampiamente denunciata dall'opinione pubblica tedesca.

A Francoforte, lo sproporzionato dispiegamento di polizia non ha esibito altro che tutta la paura della Cdu, in una fase in cui da più parti, certo, non solo dai movimenti, viene messa in dubbio la sua capacità di gestire in termini unilaterali la crisi del debito.

Dicevamo che in Germania l'esagerazione poliziesca ha fatto scalpore, e in Italia?  Con l'eccezione della buona puntata di Servizio Pubblico che ha aperto con una diretta da Francoforte, nessun programma, quotidiano, on-line o Tg mainstream ha riportato qualcosa di quanto accaduto in quei giorni. Si tratta forse di una considerazione scontata, quasi banale, ma non si sottolinea mai abbastanza la responsabilità dei media, e del partito di Repubblica come principale hub che ordina, valuta e distribuisce l'informazione nel nostro paese. Particolarmente inquietante e degno di disprezzo è stato un editoriale di Scalfari, uscito immediatamente dopo il corteo dei 30.000 che si sono conquistati il diritto di manifestare in una city finanziaria blindata, che tesse l'elogio di Mario Draghi ritagliandogli le vesti di grande riformatore, e investendo la BCE del ruolo di motore politico dell'Europa a venire. Questo, oltre a segnalare il drammatico blocco politico rappresentato dalla “sinistra liberal”, ci indica anche – e il movimento spagnolo ha su questo qualcosa da insegnare – la necessità di aprire una riflessione sulle nuove forme di informazione, sulla loro centralità e sulla necessità di una loro estensione.

 

L' Europa che vogliamo

Di fronte al disastro che questa Europa sta esprimendo, Blockupy Frankfurt ha scelto l'Europa come terreno di lotta. Non è scontato oggi: di fronte alla crisi troviamo chi suggerisce un ritorno ad un orizzonte nazionale, mosso dal giusto rifiuto per questa Unione Europea, o chi dice che, in quanto parte di un movimento globale, una ricomposizione europea è insufficiente e che da subito dobbiamo immaginarci un terreno organizzativo transnazionale.

Dal nostro punto di vista, ci teniamo a sottolineare quanto un elemento ricompositivo dell'opposizione sociale europea sia fondamentale, non perché l'Europa è il continente più colpito dalla crisi, ma perché si tratta del principale punto di applicazione della forza del capitale globale in questa fase della crisi, nonché del terreno di conquista per tutte le sue fazioni. La crisi è globale e globale è il dispiegarsi delle resistenze, che non a caso investono anche USA e Canada, ma oggi più che mai il movimento italiano deve assumere l'Europa come terreno di organizzazione, anche laddove il suo orizzonte guarda immediatamente al mondo intero.

Si tratta di un'Europa di differenze, e non è un caso se i tedeschi di Blockupy hanno puntato sulla solidarietà come parola d'ordine. Infatti, mentre nel sud Europa, dalla Grecia alla Spagna, fino all'Italia, si concentra l'attacco neoliberista a colpi di ulteriore precarizzazione, abbassamento dei salari, indebitamento privato e privatizzazioni, è evidente quanto in Germania, il paese uscito vincitore al momento dalla crisi, le cose stiano diversamente. Di fronte ai crescenti salari tedeschi, non può esserci alternativa all'agitazione di una solidarietà dal sapore internazionale che vuole riconoscere come la Germania cresca, proprio in quanto la Grecia va in rovina, e l'Iltalia e la Spagna si trovano in difficoltà.

Ma se c'è un portato comune, se è lecito parlare di una composizione sociale già immediatamente europea, questa va rintracciata  nella nostra generazione. Infatti, laddove gli operai e il lavoro dipendente nel sud Europa vengono colpiti, mentre i salari tedeschi aumentano, la nostra generazione condivide uno stesso attacco, anche se agito in forme molto differenti. Intendiamoci, i giovani precari in Germania vivono un livello di benessere superiore al nostro, con una possibilità di accesso al reddito e al welfare che nel sud Europa ci sogneremmo, eppure condividono uno stesso orizzonte di declassamento, che lì ancora deve dispiegarsi, ma comunque ne indirizza il futuro: tutta la nostra generazione europea sarà caratterizzata da un arretramento nell'aspettativa di vita rispetto alle generazioni precedenti.

D'altra parte, la nostra generazione, almeno quella studentesca e del lavoro immateriale o creativo, è effettivamente cresciuta nel meccanismo dell'integrazione europea. Noi siamo quelli che hanno fatto l'Erasmus a Parigi, i camerieri a Londra, lo stage a Berlino. Le metropoli cosmopolite europee vivono e si nutrono di questa composizione giovanile transnazionale, sfruttata e senza garanzie, che è al centro dei meccanismi di valorizzazione e produzione contemporanei, ed è attraverso questa che un nuovo terreno organizzativo europeo potrà dispiegarsi e approfondirsi, a partire dal meeting di Madrid, lanciato da Francoforte per il prossimo Settembre, e da un autunno caldo da generalizzare e coordinare a livello europeo.

Alla cosiddetta democrazia dell'Unione monetaria e ai suoi vettori di verticalizzazione, quella che abbiamo visto difendersi con i 13.000 agenti e le misure preventive di Francoforte, siamo pronti ad opporre un movimento di milioni di cittadini europei, che rifiutano il ricatto del debito e  reclamano da subito una nuova Unione, fondata sull'accesso al welfare, al reddito e ai beni comuni. Una nuova democrazia insorgente e moltitudinaria contro la dittatura della finanza globale.

 

Editorial 30.05 – This is what democracy looks like! Prospects for the new European movement

"There is talk of Europe's future, and the need to harmonize banks, insurance companies, markets, businesses, police: consensus, consensus and more consensus. But in becoming  a people, doesn’t  Europe prepare us for new future in construction, perhaps a  new  '68? "G. Deleuze

 

The victory of Blockupy Frankfurt

The phase of the crisis we are experiencing is characterized, in Europe, by a total redefinition of the forms of capitalist command. By now many, not only in the movements, have realized that what we are looking at the final divorce between capitalism and democracy, at the inability of capital to govern this stage without affecting social and political rights.

In recent years many movements have highlighted this situation, from the Spanish  acampadas to the “occupy movement, from the Arab spring to the tragic outcome of the crisis in Greece, whose citizens where first denied the possibility to vote a referendum on austerity measures, to then move on to Merkel’s and other European leaders direct threat during the pre-electoral talks.

It is however necessary to take a further step, to assume that the chains of capitalist command have not only lost all of their ability to represent  society, but they are becoming more centralized, rearranging in the shape of the Troika and of the letters of the ECB and in this manner assuming a notable consistency. If the control becomes more centralized, we must ask ourselves the question of how we  can build a general opposition on a ground that is immediately European. This must not be misunderstood:  metropolitan and territorial conflict and grassroots answers to the crisis remain  essential, as does the opposition to the key legislative steps that are developing  at the national level, starting from the infamous Fornero reform. But only a re-composition of social opposition at a European level can place us in a position to face the capitalistic attack in action. It thus seems clear to us that a first victory of the appointment of Blockupy Frankfurt has been to show the ability to identify the enemy, the counterparty, the ECB: the only European institutions that is actually exercising an executive power, that starting from Draghi’s and Trichet’s letters has created the present disaster.

 

The defense of the ECB,  by massive deployment of polizei ...

It is no coincidence that in Frankfurt we assisted one of the largest police preventive police operations in European history, handled without sensational measures such as the suspension of Schengen or the creation of a red zone as we have seen many times at work during the phase of the G8 protests . In Frankfurt, in fact, there has been no gathering to protest against an event, an exceptional step in redefining  governance. The reason we went to Frankfurt, was to begin to confront the place appointed to host the concrete Government of the European Union, and because it is truly "technical" , that is to say managed by the technocracy of financial markets, to try and stop it’s work. Not much has been said about all this, but this goal has indeed been achieved: starting  from the first day of blockupy all the offices of were closed, and all the working posts were moved to an emergency location.

The difficulties that Merkel is already facing have been pushed further towards crisis by Blockupy Frankfurt and the disproportionate police reaction has been widely denounced by the German public opinion.

In Frankfurt, the disproportionate deployment of police has done nothing  but show all fear of the Cdu,in a phase in which, of course,  from more prospects and not only by the movements, its  ability to handle the debt crisis in unilateral terms is being seriously doubted.

As we said, in Germany the exaggerated deployment of police forces hit the headlines, and what about in Italy? With the exception of a good episode of the Servizio Pubblico, which started  with a direct broadcast from Frankfurt, no program, newspaper, online paper or mainstream news program has shown anything of what happened in those days.

This is perhaps an obvious consideration, but the responsibility of the media and of the Repubblica party, the main hub which orders, evaluates and distributes information in our country is never stressed enough. Particularly disturbing and worthy of contempt was an editorial Scalfari released immediately after the march of the 30,000 who won the right to demonstrate in a militarized financial city, that praised Mario Draghi as the new great reformer, and invested the ECB of the central role of driving Europe's political future. This, apart from highlighting the dramatic political bloc represented by the "liberal left", also indicates the need to open a debate on new forms of information, on their centrality and the need for them  to be extended, something we can learn from the Spanish movement.

 

The Europe we want

Faced with this disaster that Europe is expressing, Blockupy Frankfurt chose Europe as a battlefield. In the present moment this fact is not obvious: facing the crisis some may suggest a return to a national horizon, that sees the light from a just refusal of this European Union, or others who says that, as part of a global movement, a European re-composition  is not sufficient and that immediately we should imagine a transnational form of organization.

From our point of view, we want to emphasize how an element  of re-composition of the European social opposition is essential, not because Europe is the continent hit hardest by the crisis, but because it is the main point of application of global capital force in the this phase of the crisis, and the land of conquest for all its factions. The crisis is global and global is the development of oppositions to it, it is not a coincidence it is also investing U.S. and Canada, but today more than ever, the Italian movement must see Europe as a field of organization, even if its horizon looks out immediately to the whole world .

It is a Europe of differences, and it is no coincidence that the German Blockupy movement has focused on solidarity as a key word. In fact, while in southern Europe, in Greece, in Spain, in Italy, the neo-liberal attacks is concentrating its attacks pushing to  further precariousness, lowering  wages, taking  private debt and privatization further, it is obvious how in Germany, the country  whose outcome from the crisis was successfull, things are different. With German wages growing, there can be no alternative to an international solidarity  aimed to acknowledge how Germany grows, because Greece collapses, and Italy and Spain are in trouble.

But if there is a common lead, if one may speak of a social composition that is immediately European, this must be searched for in our generation. Indeed, where the workers and the employees are affected are in southern Europe, while the German wages increases, our generation shares the same attack, even though perpetrated in a very different shapes. Of course, the young precarious people in Germany have a standard of living that is better than ours, with a possibility of access to income and welfare that we can only dream of in Southern Europe, and yet they share our same horizon of downgrading, that there is still unfolding, but that still addresses the future: our whole European generation will be characterized by a decline in life expectancy compared to the previous generations.

On the other hand, our generation, at least the students and intellectual or creative works, has actually grown in the mechanism of European integration. We are the ones who have been Erasmus students in Paris, the waiters in London, apprentices  in Berlin. The cosmopolitan European cities live and feed on this young transnational composition, exploited and without security, which is at the center of the mechanisms of contemporary enhancement and production, and it is through this that a new field of organizational will unfold and deepen in Europe, starting from the meeting in Madrid, launched in Frankfurt for next September, and from an autumn of conflict to generalize and coordinate at European level.

To the so-called democracy of monetary union and its vertical vectors, the one we have seen defending itself with 13,000 agents and preventive measures in Frankfurt, we are ready to oppose a movement of millions of European citizens, who reject the blackmail of the debt and reclaim a new Union based on access to welfare, to income, and to the commons, starting from now. A new democracy characterized by insurgence and multitude against the dictatorship of global finance.

 

Editorial 30.05 - This is what democracy looks like! Perspectivas para el naciente movimento europeo

"Nos hablan del acaecer de Europa, y de la necesidad de concordar los bancos, los seguros, los mercados internos, las empresas, la policia: consenso, consenso y màs consenso. Pero en el devenir de las gentes, Europa no nos prepara quizàs nuevos divenires como nuevos '68?" G. Deleuze

 

La victoria de blockupy Frankfurt

La fase de la crisis que estamos viviendo está caracterizada, en Europa, por una redefinición total de las formas del mando capitalista. Hoy en día muchos, y no sólo en los movimientos sociales, se han dado cuenta  de que a lo que estamos asistiendo es a un definitivo divorcio entre capitalismo y democracia, a una incapacidad del capital de gobernar esta fase sin  golpear  sobre los derechos sociales y políticos fundamentales.

Esto ha sido hecho manifiesto por los movimientos de los últimos años, desde las acampadas españolas a las #occupy, desde la primavera árabe hasta el trágico producto de la crisis en Grecia, a cuyos ciudadanos fue primero negada la posibilidad de un referéndum sobre las medidas de austerity, para después pasar a sentir la amenaza real actuada en la dialéctica  pre-electoral por parte de la Merkel y de otros gobernantes europeos.

Se trata, además, de realizar una transición ulterior, de asumir que las cadenas del mando capitalista no sólo se desvisten de cualquier apariencia de capacidad representativa de la sociedad, sino que se centralizan, se recomponen en la Troika más que en las letras del BCE y, de esta manera, asumen una consistencia palpable. Si el mando se centraliza, debemos preguntarnos cómo conseguimos construir una oposición general sobre un campo inmediatamente europeo. Ninguna tergiversación: se hace imprescindible el arraigo y el conflicto territorial, metropolitano, las respuestas desde abajo a la crisis. Asimismo, se mantiene como elemento central la necesidad de oposición contra las principales medidas legislativas que se articulan en el plano nacional, a partir de la pésima reforma Fornero. Pero sólo una recomposición de la oposición social a nivel europeo puede colocarnos a la altura del ataque capitalista en acto.

Nos parece entonces evidente cómo un primer dato de victoria de la cita de Blockupy Frankfurt haya sido justamente la capacidad demostrada de identificar al enemigo, a la contraparte, en el BCE: la única entre las instituciones europeas que está efectivamente ejerciendo un poder ejecutivo, lo que a partir de las cartas veraniegas de Draghi y Trichet ha provocado el desastre del presente.

 

La defensa del BCE, a golpes de polizei...

No es casualidad que en Frankfurt asistiésemos a una de las más amplias operaciones de policía preventiva de la historia europea, gestionada con medidas poco evidentes como la suspensión del Tratado de Schengen o la delimitación de zonas rojas, medida que ya se había tomado durante la fase de las respuestas a los G8. A Frankfurt, de hecho, no fuimos para contestar un evento, un pasaje excepcional de la redefinición de la governance. Si fuimos a Frankfurt, fue para empezar a enfrentarnos con el lugar delegado para hospedar el gobierno material de la Unión Europea y, ya que se trata de un gobierno verdaderamente "técnico", es decir, gestionado por la tecnocracia de los mercados financieros, para intentar impedir su trabajo. Poco se está hablando de todo esto, pero efectivamente este objetivo se logró con creces: desde el primer día de Blockupy todas las oficinas de la Eurotower se quedaron cerradas y los trabajos fueron traslados a una localidad de emergencia.

Encontrándose ya la Merkel en serias dificultades, Blockupy Frankfurt  ha determinado ulteriormente su puesta en crisis y la reacción desproporcionada de la policía fue ampliamente denunciada por la opinión pública alemana.

De hecho, en Frankfurt, el desproporcionado despliegue policial ha demostrado ampliamente el miedo de la Cdu, en una fase en la que desde diversos sectores, y no sólo desde los movimientos, se pone en duda su capacidad de gestionar en términos unilaterales la crisis de la deuda.

Decíamos que en Alemania la desmedida actuación de la policía generó fuertes disensos, pero,  ¿y en Italia? Con la excepción del  buen proceder del Servizio Pubblico que cubrió una conexión en directo desde Frankfurt, ningún programa ni periódico, on-line o Tg mainstream dijo nada sobre lo sucecido en esos días. Esta es quizás una consideración deducible, casi banal, pero no se insiste nunca suficiente sobre la responsabilidad de los media y del partido de Repubblica como principal hub que ordena, califica y distribuye la información en nuestro país. Particularmente inquietante y digna de desprecio fue una editorial de Scalfari, publicada inmediatamente después de la manifestación de los 30.000 que se conquistaron el derecho de protestar en una city financiera acorazada, que teje un elogio de Mario Draghi dotándole de la imagen de gran reformador y designando el papel  del BCE como motor político de la Europa del futuro. Esto, además de mostrar el dramático bloqueo político representado por la "sinistra liberal", nos indica también - y se trata de una cuestión fundamental también para el movimiento español - la necesidad de abrir una reflexión sobre las nuevas formas de información, sobre su centralidad y su necesidad de su difusión.

 

La Europa que queremos...

Frente al desastre que esta Europa está experimentando, Blockupy Frankfurt ha elegido Europa como terreno de lucha. Hoy en dìa no se da por supuesto: frente a la crisis encontramos a quien sugiere una vuelta a un horizonte nacional, movido por el justo rechazo contra esta Unión Europea, o quien dice que, en cuanto parte de un movimiento global, una recomposición europea no es suficiente y desde ahora debemos imaginarnos un campo organizativo transnacional.

Desde nuestro punto de vista, queremos subrayar la importancia de un elemento recompositivo de la oposición social, no porque Europa sea el continente más golpeado por la crisis, sino porque se trata del principal punto de aplicación de la fuerza del capital global en esta fase de la crisis, y del campo de conquista para todas sus facciones. La crisis es global y global es el despliegue de las resistencias que, no por azar, se han generado  también en USA y Canada, pero hoy más que nunca el movimiento italiano debe asumir Europa como área de organización, también allí donde su horizonte mira inmediatamente al mundo entero.

Se trata de una Europa de diferencias y no es casualidad que los alemanes de Blockupy hayan elegido la solidaridad como palabra de orden. De hecho, mientras que en el sur de Europa, desde Grecia a España hasta Italia, se concentra el ataque neoliberal a golpes de ulterior precarización, reducción de salarios, deuda privada y privatizaciones, es evidente que en Alemania, el país que se ha erigido como ganador en los tiempos de crisis, las cosas están de otra manera. Frente a los crecientes salarios alemanes, no puede haber alternativa a la agitación de una solidaridad de sabor internacional que quiere reconocer el proceso por el que Alemania crece justo cuando Grecia se arruina e Italia y España se encuentran en graves dificultades.

Pero si existe algo común, si es lícito hablar de una composición social ya inmediatamente europea, esta ha de buscarse en nuestra generación. De hecho, allì donde los obreros y el trabajo dependiente del sur de Europa sufren ataques mientras los salarios alemanes aumentan, nuestra generación comparte el mismo ataque, aunque actuado en diferentes formas. Entendámonos: los jóvenes precarios en Alemania viven con un nivel de bienestar superior al nuestro, con unas posibilidades de acceso a la renta y al welfare con los que en el sur de Europa sólo soñaríamos, pero comparten un mismo horizonte de desclasamiento, que allí todavía tiene que desplegarse, pero igualmente dirige su futuro: toda nuestra generación europea estará caracterizada por un retroceso en las expectativas de vida con respecto a las generaciones precedentes.

Además, nuestra generación, por lo menos la estudiantil y del trabajo inmaterial o creativo, ha crecido efectivamente en el mecanismo de la integración europea. Nosotros somos aquellos que hemos hecho el Erasmus en Paris, de camareros en Londres, el stage en Berlin. Las metrópolis cosmopolitas europeas viven y se nutren de esta composición juvenil transnacional, explotada y sin garantías, que está en el centro de los mecanismos de valorización y producción contemporáneos y, es a través de esta que un nuevo campo organizativo europeo podrá desplegarse y profundizarse, a partir del meeting de Madrid, lanzado desde Frankfurt para el próximo septiembre, y de un otoño caliente para generalizar y coordinar a nivel europeo.

Frente a la denominada democracia de la Unión Europea monetaria y a sus vectores de verticalización, esa que vimos defenderse con sus 13.000 agentes y las medidas de Frankfurt, estamos preparados a oponer un movimiento de millones de ciudadanos europeos, que rechazan el rescate de la deuda y reclaman desde ahora una nueva Unión, fundada en el acceso al welfare, a la renta y a los bienes comunes. Una nueva democracia insurgente y multitudinaria en contra a la dictadura de la finanza global.

 

Έτσι είναι η δημοκρατία! Προοπτικές για το εν εξελίξει ευρωπαϊκό κίνημα.

“Μιλάμε για το μέλλον της Ευρώπης και για την ανάγκη στήριξης των τραπεζών, της ασφάλειας, των εσωτερικών αγορών, των επιχειρήσεων, της αστυνομίας: συναίνεση, συναίνεση και πάλι συναίνεση. Για το μέλλον του κόσμου, όμως; Μήπως η Ευρώπη οδεύει προς ένα νέο ’68.” G. Deleuze

 

Η νίκη τού Blockupy Frankfurt

Η κρίση που διανύουμε στην Ευρώπη χαρακτηρίζεται από ένα συνολικό επαναπροσδιορισμό των μορφών κυριαρχίας του κεφαλαίου. Πολλοί/ες, και όχι μόνο όσοι/ες εντάσσονται στα κινήματα, αντιλαμβάνονται ήδη ότι αυτό που βιώνουμε είναι το οριστικό διαζύγιο του καπιταλισμού με τη δημοκρατία, μια αδυναμία του κεφαλαίου να κυβερνήσει, στην παρούσα φάση, δίχως να θιγούν θεμελιώδη κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα.

Αυτό αναδείχθηκε από τα κινήματα των τελευταίων ετών, από τις ισπανικές πλατείες μέχρι τα κινήματα καταλήψεων και από την αραβική άνοιξη μέχρι την τραγική κατάληξη της κρίσης στην Ελλάδα, στους πολίτες της οποίας αρνήθηκαν αρχικά το δικαίωμα διεξαγωγής ενός δημοψηφίσματος για τα μέτρα λιτότητας, περνώντας στη συνέχεια σε μια απειλητική προεκλογική προπαγάνδα από μέρους της Μέρκελ και των υπόλοιπων ευρωπαίων ηγετών.

Από την άλλη, χρειάζεται να κάνουμε ένα περαιτέρω βήμα, να αντιληφθούμε ότι οι αλυσίδες της καπιταλιστικής κυριαρχίας όχι μόνο απογυμνώνονται από κάθε δυνατότητα αντιπροσώπευσης της κοινωνίας, αλλά συγκεντρώνονται και ανασυντίθενται στο πρόσωπο της Τρόικα σε συμφωνία με τις επιταγές της ΕΚΤ, αποκτώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο απτή συνοχή. Αν λοιπόν η εξουσία γίνεται ολοένα και πιο συγκεντρωτική, θα πρέπει να προβληματιστούμε πάνω στους τρόπους δημιουργίας μιας γενικευμένης αντίστασης σε πανευρωπαϊκό έδαφος. Δίχως παρερμηνείες: εξακολουθεί να αποτελεί βασική προϋπόθεση η συμμετοχή και σύγκρουση σε τοπικό, μητροπολιτικό επίπεδο, η «εκ των κάτω» απάντηση στην κρίση, καθώς επίσης παραμένει εξίσου σημαντική η αντίσταση στα βασικά νομοθετικά βήματα που αρθρώνονται σε εθνικό επίπεδο, ξεκινώντας από την άθλια μεταρρύθμιση Fornero. Μόνο, όμως, μέσω μιας ανασυγκρότησης της κοινωνικής αντίστασης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο μπορεί να αποτελέσει ισάξιο αντίβαρο της μαζικότητας της επίθεσης που δεχόμαστε από το κεφάλαιο.

Είναι, λοιπόν, προφανές ότι ένα πρώτο στοιχείο νίκης του Blockupy Frankfurt είναι ακριβώς αυτή η αποδεδειγμένη ικανότητα να προσδιορίσει τον εχθρό, τον αντίπαλο, στο πρόσωπο της ΕΚΤ: του μοναδικού ευρωπαϊκού θεσμικού οργάνου που ασκεί πραγματική εκτελεστική εξουσία, εκείνου που οδήγησε στην παρούσα καταστροφή ξεκινώντας από τη θερινή αλληλογραφία μεταξύ τού Draghi και του Trichet.

 

Η υπεράσπιση της ΕΚΤ, τα χτυπήματα της αστυνομίας…

Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι στη Φρανκφούρτη είδαμε να λαμβάνει χώρα μια από τις μεγαλύτερες αστυνομικές επιχειρήσεις της ευρωπαϊκής ιστορίας, δίχως τη λήψη σκανδαλωδών μέτρων, όπως η αναστολή της Σένγκεν και η οριοθέτηση κόκκινων ζωνών που είδαμε κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων ενάντια στους G8. Δεν βρεθήκαμε στη Φρανκφούρτη για να αμφισβητήσουμε απλά μια εκδήλωση, έναν ακόμη χώρο ανασυγκρότησης της εξουσίας. Βρεθήκαμε στην Φρανκφούρτη για να αμφισβητήσουμε το μέρος που έχει επιλεγεί ώστε να φιλοξενήσει την πραγματική κυβέρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και επειδή ουσιαστικά πρόκειται για μια “τεχνική” κυβέρνηση, η διαχείριση της οποίας γίνεται από την τεχνοκρατία των κεφαλαιαγορών, προσπαθήσαμε να εμποδίσουμε τις εργασίες της. Αν και ελάχιστες συζητήσεις έγιναν γύρω απ’ αυτό, εν τέλει ο στόχος επιτεύχθηκε: από την πρώτη μέρα του Blockupy, όλες οι υπηρεσίες του Eurotower παρέμειναν κλειστές και οι εργασίες του μεταφέρθηκαν εσπευσμένα σε άλλο μέρος.

Στην ήδη δύσκολη θέση που βρισκόταν η Μέρκελ προστέθηκαν και η αμφισβήτηση της δυσανάλογης αντίδρασης της αστυνομίας από το Blockupy της Φρανκφούρτης, καθώς και η ευρεία καταγγελία αυτής της αντίδρασης από τη γερμανική κοινή γνώμη.

Στη Φρανκφούρτη, η δυσανάλογη παρουσία της αστυνομίας δεν έδειξε τίποτε άλλο παρά το φόβο των χριστιανοδημοκρατών, σε μια περίοδο που η ικανότητα διαχείρισης της κρίσης χρέους από μέρους τους αμφισβητείται ολοένα και από περισσότερες πλευρές -και σίγουρα όχι μόνο από τα κινήματα.

Στη Γερμανία, λοιπόν, η αστυνομική υπερβολή προκάλεσε πολλές αντιδράσεις. Στην Ιταλία, όμως; Με μοναδική εξαίρεση την εκπομπή “Servizio Pubblico”, η οποία συνδέθηκε απ’ ευθείας με τη Φρανκφούρτη, καμία εκπομπή, καμία εφημερίδα, κανένα δελτίο ειδήσεων, διαδικτυακό ή καθεστωτικό, δεν ανέφερε κάτι για τα όσα συνέβησαν εκείνες τις μέρες. Αν και πρόκειται για κάτι αναμενόμενο, ποτέ δεν υπερτονίζεται η ευθύνη που έχουν τα μίντια και τα κόμματα της Δημοκρατίας, ο βασικός άξονας που επιβάλλει, αξιολογεί και διακινεί την πληροφορία στη χώρα μας. Ανησυχητικό, αλλά και ανάξιο λόγου, είναι το άρθρο του Scalfari, το οποίο δημοσιεύθηκε αμέσως μετά την πορεία των 30.000 που κατέκτησαν το δικαίωμα να διαδηλώσουν σε μια οχυρωμένη πόλη, ο οποίος έπλεξε το εγκώμιο του Mario Draghi ως μεγάλου μεταρρυθμιστή και απέδωσε στην ΕΚΤ ρόλο πολιτικής κινητήριας μηχανής της Ευρώπης που έρχεται. Αυτό, πέραν του ότι αναδεικνύει το δραματικό πολιτικό αδιέξοδο της “φιλελεύθερης αριστεράς”, επισημαίνει ταυτόχρονα και την ανάγκη να φέρουμε στη συζήτηση τις νέες μορφές πληροφόρησης -το ισπανικό κίνημα έχει να μας διδάξει πάνω σ’ αυτό-, τη σημασία τους και την ανάγκη περαιτέρω διεύρυνσής τους.

 

Η Ευρώπη που θέλουμε

Μπροστά στην καταστροφική έκφραση αυτής της Ευρώπης, το Blockupy της Φρανκφούρτης επέλεξε ως πεδίο πάλης τον ευρωπαϊκό χώρο, έναντι ενός εθνικά προσδιορισμένου. Σήμερα, αυτό δεν θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένο: μπροστά στην κρίση που αντιμετωπίζουμε, κάποιοι προτείνουν μια επιστροφή σε κάποια εθνική προοπτική, δικαίως βασιζόμενοι βέβαια στην απόρριψη αυτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι, εφόσον αποτελούμε μέρος ενός παγκόσμιου κινήματος, μια ευρωπαϊκή ανασυγκρότηση δεν είναι αρκετή και θα πρέπει να σκεφτούμε το συντομότερο δυνατόν έναν υπερεθνικό οργανωτικό χώρο.

Από τη μεριά μας, προτείνουμε ένα στοιχείο που να συνθέτει τις ευρωπαϊκές κοινωνικές αντιστάσεις. Ένα τέτοιο στοιχείο είναι απαραίτητο, όχι γιατί η Ευρώπη είναι η ήπειρος που έχει επηρεαστεί περισσότερο από την κρίση, αλλά γιατί είναι η κεντρική αρένα εφαρμογής της κυριαρχίας του παγκόσμιου κεφαλαίου στην παρούσα φάση της κρίσης, αλλά και ο χώρος προς κατάκτηση για όλους τους θιασώτες του. Η κρίση είναι παγκόσμια, όπως και παγκόσμια θα πρέπει να είναι και η ανάπτυξη των αντιστάσεων, που -καθόλου τυχαία- εμπλέκουν και τις ΗΠΑ και τον Καναδά. Σήμερα, όμως, όσο ποτέ άλλοτε, το ιταλικό κίνημα θα πρέπει να θεωρήσει ως χώρο οργάνωσης την Ευρώπη, ακόμη και εκεί που ο ορίζοντας αποκτά μια παγκόσμια προοπτική.

Πρόκειται για μια Ευρώπη των διαφορών. Καθόλου τυχαία, οι γερμανοί του Blockupy έθεσαν ως κεντρικό σύνθημα την αλληλεγγύη. Όντως, ενώ στον ευρωπαϊκό νότο, από την Ελλάδα και την Ισπανία μέχρι την Ιταλία, οξύνεται η νεοφιλελεύθερη επίθεση με περαιτέρω εμβάθυνση της κατάστασης επισφάλειας, μείωση των μισθών, κάλυψη του ιδιωτικού χρέους και ιδιωτικοποιήσεις, είναι σαφές ότι στη Γερμανία, η οποία αναδεικνύεται νικήτρια στην παρούσα φάση της κρίσης, η κατάσταση εξελίσσεται εντελώς διαφορετικά. Αντικρίζοντας την αύξηση των μισθών των Γερμανών, δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική από το ξέσπασμα διεθνούς αλληλεγγύης, που να αναδεικνύει ακριβώς το ότι η Γερμανία αναπτύσσεται τη στιγμή που η Ελλάδα καταρρέει και η Ιταλία με την Ισπανία βρίσκονται σε δυσχερή θέση.

Αν υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής, αν μπορεί κανείς να μιλήσει για μια κοινή ευρωπαϊκή σύνθεση, αυτός ο παρονομαστής εντοπίζεται στη δική μας τη γενιά. Πράγματι, καθώς οι εργάτες και η εξαρτημένη εργασία πλήττονται στον ευρωπαϊκό νότο, οι μισθοί των Γερμανών αυξάνονται. Η προοπτική της δικής μας γενιάς φαίνεται κοινή, ακόμη και αν οι παρούσες κατά τόπους συνθήκες φαίνονται διαφορετικές. Για να είμαστε πιο σαφείς, συγκριτικά, οι επισφαλείς νέοι στη Γερμανία ζούνε σε καλύτερη κατάσταση, με δυνατότητα πρόσβασης σε καλύτερους μισθούς και σε ένα καλύτερο σύστημα πρόνοιας, από ό,τι θα ονειρευόμασταν εμείς στο νότο. Παρόλ’ αυτά, μοιράζονται τον ίδιο ορίζοντα υποβάθμισης που, αν και δεν έχει ακόμη εμφανιστεί, καθορίζει το μέλλον μας: ολόκληρη η δική μας ευρωπαϊκή γενιά θα σημαδευτεί από τη μείωση του προσδόκιμου όρου ζωής σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές.

Από την άλλη, πάλι, η δική μας γενιά, τουλάχιστον αυτή των φοιτητών και της μη-χειρονακτικής και δημιουργικής εργασίας, μεγάλωσε μέσα στους μηχανισμούς της ευρωπαϊκής ένταξης. Είμαστε αυτοί/ες που πήγαμε για Erasmus στο Παρίσι, εργαστήκαμε ως σερβιτόροι/ες στο Λονδίνο, κάναμε την πρακτική μας στο Βερολίνο. Οι ευρωπαϊκές κοσμοπολίτικες μητροπόλεις ζουν και τροφοδοτούνται απ’ αυτήν την υπερεθνική νεολαιίστικη σύνθεση. Η νεολαιίστικη αυτή σύνθεση αποτελεί θύμα εκμετάλλευσης και δεν της παρέχεται καμία εγγύηση, βρίσκεται στο επίκεντρο των σύγχρονων μηχανισμών παραγωγής και μπορεί να αποτελέσει κινητήρια δύναμη για τη δημιουργία και ανάπτυξη μιας μορφής οργάνωσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ξεκινώντας από τη συνάντηση της Μαδρίτης που ανακοινώθηκε στη Φρανκφούρτη. Προγραμματίστηκε για τον επόμενο Σεπτέμβρη, ένα θερμό Φθινόπωρο που πρέπει να γενικευθεί και να συντονιστεί σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Στην αποκαλούμενη δημοκρατία της νομισματικής Ευρώπης και τους φορείς του συγκεντρωτισμού, αυτά που προστατεύανε 13.000 αστυνομικοί στη Φρανκφούρτη, είμαστε έτοιμοι να αντιτάξουμε ένα κίνημα εκατομμυρίων ευρωπαίων πολιτών, οι οποίοι αρνούνται τον εκβιασμό του χρέους και διεκδικούν μια νέα Ένωση που να στηρίζεται στην πρόσβαση στην πρόνοια, το εισόδημα και τα κοινά αγαθά. Μια νέα δημοκρατία, συμπεριληπτική και ριζοσπαστική ενάντια στη διεθνή δικτατορία των οικονομικών αγορών.

 

 

 

 

 

 

 

 

Last Updated ( Saturday, 30 June 2012 14:03 )